Srpska pravoslavna crkva i vernici danas obeležavaju Svetog Savu, koji se smatra jednom od najznačajnijih ličnosti srpske istorije. Savindan se obeležava u čast prvog srpskog arhiepiskopa, prosvetitelja i tvorca zakonodavstva. Sveti Sava se smatra začetnikom srpske srednjovekovne književnosti i zaštitnikom prosvetnih ustanova.
Ali, dela koja je Sveti Sava, rođen kao Rastko Nemanjić (1175 – 1236) ostavio iza sebe prevazilaze okvire prosvetiteljstva. Načinom na koji je živeo monah, diplomata, književnik i prvi arhiepiskop autokefalne Srpske pravoslavne crkve postavio je temelje našeg duhovnog puta kojim hodamo duže od osam vekova.
Škole u Srbiji sečenjem slavskog kolača i priredbama učenika obeležavaju školsku slavu. Uz „Himnu Svetom Savi“ đaci će obeležiti dan posvećen prvom srpskom prosvetitelju. Savindan se proslavljao kao školska slava sve do 1945. godine, kada je ukinut odlukom tadašnjih vlasti. Posle poluvekovne zabrane od komunističkog režima, 1990. godine ponovo se vraća kao školska slava.
Mnogi srpski narodni običaji oko Svetog Save vezani su za stoku i za strah od vukova pa se tako pred Savindan nije smela stoka terati u šumu iz straha od vukova, jer bi to za nju bilo pogubno.
Takođe, tih dana se ništa nije smelo raditi sa sečivom, britve nisu otvarane da bi vucima čeljusti ostale sklopljene, a žene nisu smele ništa bojiti u crveno da vuci ne bi klali stoku.
Postoji mnogo srpskih narodnih verovanja vezanih za Savindan, među kojima i to da će se, ako na Svetog Savu grmi, desiti važni događaji u zemlji.
