U značajnom astronomskom otkriću, tim indijskih astronoma koristio je Himalajski Čandra Teleskop (HCT) kako bi izveo detaljna spektroskopska promatranja jedne posebne zvezde, otkrivene 2021. godine, poznate pod imenom TCP J1822. Rezultati ove istraživačke kampanje, objavljeni u decembarskom izdanju časopisa Monthly Notices of the Royal Astronomical Society, ukazuju da je TCP J1822 simbiotička zvezda – značajan nalaz u polju astronomske znanosti.
Simbiotičke zvezde, koje predstavljaju jedan od najširih tipova interaktivnih binarnih sistema, poznate su po svojim dramatičnim i epizodičnim promenama u spektru svetlosti. Ove promene proizlaze iz činjenice da jedna od zvezda u paru predstavlja vrlo vruću, malu zvezdu, dok je druga hladni div. Sustavi poput TCP J1822 pružaju dragocene uvide u istraživanje i razumevanje evolucije zvezda.
Zvezda TCP J18224935-2408280, poznatija kao TCP J1822, nalazi se na udaljenosti od otprilike 26.000 svetlosnih godina. Otkrivena je tokom iznenadne erupcije 19. svibnja 2021. godine. Smatra se da je erupcija započela između 13. i 16. maja, a njen prvi maksimum zabeležen je nakon pet dana, usledio je blagi pad osvetljenja od 0,5 magnitude tokom deset dana.
Potvrđena simbiotička priroda
Daljnja promatranja TCP J1822 otkrila su dugotrajnu varijabilnost zvezde, kao i izražene neutralne linije vodonika, helijuma i dvostruko jonizirane linije kiseonika. Sveukupno, ovi rezultati ukazuju na simbiotičku prirodu TCP J1822, a njene infracrvene karakteristike su u skladu sa oznakama S-tipa simbiotičke zvezde.
Da bi potvrdili ovu hipotezu, LS Sonith i US Kamath sa Indijskog instituta za astrofiziku u Bengaluru koristili su HFOSC (Himalaian Faint Object Spectrograph) na HCT-u da proučavaju optički spektar niske rezolucije TCP J1822. „Optički spektar TCP J1822 jasno pokazuje linije Balmerove serije, OI, He I i linije visoke ekscitacije kao što su He II, O[III], Ramanovo rasute O VI i TiO trake iz hladne komponente, što nesumnjivo potvrđuje simbiotičku prirodu sistema“, objasnili su istraživači.
Nadalje, zapažanja su pokazala da ova planeta, nakon povratka u stanje mirovanja, ima temperaturu iznad 100.000 K i luminozitet na nivou od 1.000 solarnih luminoziteta, što su tipične karakteristike vruće komponente (najverovatnije belog patuljka) u simbiotici. Zvezdice.
Što se tiče hladnije komponente sistema ove planete, prikupljeni podaci ukazuju na zvezdu spektralnog tipa M1-2 III sa temperaturom od približno 3.600 K. Ova zvezda je približno 69 puta veća od Sunca i ima sjaj oko 700 puta.
Studija takođe navodi da TCP J1822 pokazuje kombinovani tip novosti u erupciji. Erupcija je počela kao nestabilnost akrecionog diska, a završila se sagorevanjem školjke i širenjem fotosferskog radijusa belog patuljka.
Takođe, zapažanja su otkrila da kriva svetlosti ove planete, pre i posle erupcije, pokazuje periodičnost od približno 631,25 dana. Prema autorima studije, ovo bi moglo predstavljati orbitalni period sistema.
